• ایمیل
  • پرینت
  • آدرس خلاصه

کد خبر: 86875

امام حسین(ع) در مصیبت از دست دادن امام مجتبی(ع)، غارت زده را کسی دانستند که مصیبت مرگ برادر را دیده باشد.

به گزارشاقتصاد تایمزبه نقل از حوزه نت، ابن شهر آشوب روایت می کند امام حسین(ع) پس از به خاک سپاری پیکر مطهر امام حسن مجتبی(ع) در مصیبت از دست دادن برادر خود فرمود: غارت زده کسی نیست که مالش را به غارت برده اند. بلکه غارت زده کسی است که مصیبت مرگ برادر را دیده باشد.

هنگامی که آن حضرت از تدفین پیکر برادر فارغ شد، اشعاری به این مضمون در سوگ برادر بر زبان جاری فرمودند: حالا که بدن مطهر تو را با دست خود کفن کرده، در قبر گذاشتم از این پس چگونه می توانم شاد باشم و خود را آراسته سازم یا از زینت ها و امکانات دنیا بهره گیرم؟ من از این به بعد همواره در سوگ تو اشک خواهم ریخت و اندوهم در فراق تو طولانی خواهد شد.

این گزارش حاکی از آن است: زمانی که امام حسن(ع) را مسموم کردند و حال او دگرگون شد برادرشان امام حسین(ع) به بالین آن حضرت حاضر شدند. وقتی جویای احوال او گشتند امام حسن(ع) فرمود: خود را در اولین روز از روزهای آخرت و آخرین روز از روزهای دنیا می بینم.

کریم اهل بیت سپس فرمود: گواهی می دهم به وحدانیت خدا و این که برای او شریکی نیست و تنها او سزاوار پرستش است. هرکه اطاعت او را در پیش گیرد؛ رستگار می شود و هرکه نافرمانی اش کند گمراه می گردد و کسی که از گناهان و تقصیراتش به نزد او توبه کند هدایت می شود.

آن حضرت رو به برادر کرده و چنین وصیت کردند: ای حسین، پیکر مرا در کنار جدم رسول خدا(ص) دفن کن به شرط آن که کسی مانع این کار نباشد و اگر تو را از این کار باز داشتند مبادا بر آن پافشاری کنی. چون راضی نیستم به خاطر این کار قطره ای خون به زمین ریخته شود.

وقتی از به خاک سپاری پیکر مطهر امام حسن(ع) در کنار مرقد جد بزرگوارش جلوگیری کردند، امام حسین(ع) دستور دادند بدن مطهر آن امام را به بقیع تشییع کرده و در کنار قبر جده اش فاطمه بنت اسد در خاک نهادند.

امام حسن مجتبی(ع) در شب نیمه رمضان سال سوم هجری در مدینه چشم به جهان گشود و حدود هفت سال از دوران زندگی پیامبر اسلام(ص) را درک کرد و پس از آن حضرت، حدود ۳۰ سال با پدر بزرگوارشان علی بن ابی طالب(ع) ملازمت داشت.

بعد از شهادت امیرمومنان(ع) به مدت ۱۰ سال عهده دار مقام امامت بودند و حکومت اموی پس از تحمیل صلح بر امام حسن(ع) گرچه به بسیاری از اهداف خود رسیده بود، ولی هم چنان وجود امام مجتبی(ع) مانع از به اجرا درآوردن نیات پلید آنان بود و از جمله اهدافی که معاویه دنبال می کرد؛ تعیین جانشین برای خود بود.

معاویه از اجرای این تصمیم که برخلاف مفاد صلح نامه او با امام حسن(ع) بود، وحشت داشت و می دانست که اگر در زمان حیات آن حضرت به چنین کاری دست بزند، بدون شک با مخالفت شدید امام حسن(ع) روبرو خواهد شد.

بر این اساس تصمیم گرفت از هر راه ممکن امام(ع) را به شهادت برساند و پس از بررسی های زیاد جعده همسر امام حسن(ع) که دختر اشعثبن قیس بود را مناسب ترین فرد برای تحقق بخشیدن به این هدف پلید دید.

معاویه به صورت محرمانه ۱۰۰ هزار درهم برای جعده فرستاد و به او قول داد که اگر امام(ع) را به شهادت برساند او را به همسری یزید درخواهد آورد و جعده به طمع وعده معاویه آن حضرت را با ریختن زهر در آب آشامیدنی مسموم کرد و طولی نکشید بر اثر آن، کریم اهل بیت در ۲۸ صفر سال ۵۰ هجری در سن ۴۷ سالگی به شهادت رسید.

ابن عباس روایت می کند که رسول خدا(ص) فرمود: زمانی که فرزندم حسن مجتبی را با زهر شهید کنند تمام ساکنان آسمان وزمین بر او سوگوار می شوند. بدانید سوگواری و گریه بر مصیبت های فرزندم حسن بسیار فضیلت دارد.

پیامبر اعظم(ص) افزودند: هرکسی در مصیبت او گریه کند چشمان او در روزی که همه دیده ها نابینا خواهد بود روشن و بینا خواهد شد و دل او در روزی که تمام دل ها اندوهناک خواهند بود از غبار اندوه پاک خواهد شد و هرکس که مرقد او را در بقیع زیارت کند، قدم های او در پل صراط، در روزی که قدم ها بر آن لرزان شوند، از لغزش در امان خواهد ماند.

ارسال نظر